شنبه - 2017 فوريه 25 - 29 جمادي الاول 1438 - 7 اسفند 1395
Delicious facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 192909
تاریخ انتشار : 18 مهر 1395 10:18
تعداد مشاهدات : 33

تأثیر نهضت علمی امام محمدباقر ع در احیاء تشیع

در این نوشتار «تأثیر نهضت علمی امام محمدباقر7در احیاء تشیع» مورد بررسی قرار گرفته است. در این تحقیق با نگاهی اجمالی به تاریخ تشیع تا عصر امام باقر7 و سیره و شخصیت ایشان و اوضاع علمی و فکری و سیاسی عصر آن حضرت به این مباحث پرداخته شده است که امام محمدباقر7 با بیان اینکه علم ائمه:ریشه ای الهی دارد و سخنان ائمه: همان سخن پیامبر6است به تبیین علوم مختلف اسلامی پرداختند. آن حضرت معتقد بودند که همه ی علم قرآن در نزد ائمه:است، بنابراین تنها کسانی که می توانند به تفسیر صحیح قرآن بپردازند ائمه:هستند. ایشان ضمن نهی از تفسیر به رأی، با شیوه ای صحیح آیات قرآن را تفسیر کردند که می توان شیوه های صحیح تفسیری را از روایات امام استخراج کرد. ایشان، به تبیین مسئله ی امامت پرداختند و نظریه ی امامت الهی را مطرح نمودند طبق این نظریه امامت منصبی است الهی و مبتنی بر نص. امام با تأکید بر آموزه ی تقیه و نظریه امامت الهی و تبیین اندیشه ی غیبت و موضع گیری در برابر مسائل کلامی رایج عصر خود و بیان اندیشه های صحیح اسلامی، ادامه ی حیات شیعه را تضمین کردند. در زمینه ی فقه نیز امام تدریس نظام مند و عمومی فقه شیعه را آغاز کرده و زمینه ی شکل گیری مکتب فقهی اهل بیت:را فراهم نمودند و از طریق بیان قواعد کلی استنباط و آموزش علمی روش های استنباط به شاگردان شایسته ی خود، زمینه ی شکل گیری فقه استدلالی شیعه را بدون استفاده از رأی و قیاس مهیا کردند. ایشان افراد مستعد را به عنوان یک کارشناس مسائل دینی تربیت می کردند تا عهده دار مرجعیت شیعیان شوندو میراث ارزشمند احادیث ائمه:را به نسل های بعد انتقال دهند. امام با عرضه ی دیدگاه های اسلامی در همه زمینه ها و روشنگری در خصوص انحرافات و پرورش گروهی از دانشمندان برمبنای مذهب اهل بیت:زمینه ی شکل گیری مکتبی را فراهم کردند که توسط امام صادق ع بنیان نهاده شد.
در این نوشتار «تأثیر نهضت علمی امام محمدباقر7در احیاء تشیع» مورد بررسی قرار گرفته است. در این تحقیق با نگاهی اجمالی به تاریخ تشیع تا عصر امام باقر7 و سیره و شخصیت ایشان و اوضاع علمی و فکری و سیاسی عصر آن حضرت به این مباحث پرداخته شده است که امام محمدباقر7 با بیان اینکه علم ائمه:ریشه ای الهی دارد و سخنان ائمه: همان سخن پیامبر6است به تبیین علوم مختلف اسلامی پرداختند. آن حضرت معتقد بودند که همه ی علم قرآن در نزد ائمه:است، بنابراین تنها کسانی که می توانند به تفسیر صحیح قرآن بپردازند ائمه:هستند. ایشان ضمن نهی از تفسیر به رأی، با شیوه ای صحیح آیات قرآن را تفسیر کردند که می توان شیوه های صحیح تفسیری را از روایات امام استخراج کرد. ایشان، به تبیین مسئله ی امامت پرداختند و نظریه ی امامت الهی را مطرح نمودند طبق این نظریه امامت منصبی است الهی و مبتنی بر نص. امام با تأکید بر آموزه ی تقیه و نظریه امامت الهی و تبیین اندیشه ی غیبت و موضع گیری در برابر مسائل کلامی رایج عصر خود و بیان اندیشه های صحیح اسلامی، ادامه ی حیات شیعه را تضمین کردند.
در زمینه ی فقه نیز امام تدریس نظام مند و عمومی فقه شیعه را آغاز کرده و زمینه ی شکل گیری مکتب فقهی اهل بیت:را فراهم نمودند و از طریق بیان قواعد کلی استنباط و آموزش علمی روش های استنباط به شاگردان شایسته ی خود، زمینه ی شکل گیری فقه استدلالی شیعه را بدون استفاده از رأی و قیاس مهیا کردند. ایشان افراد مستعد را به عنوان یک کارشناس مسائل دینی تربیت می کردند تا عهده دار مرجعیت شیعیان شوندو میراث ارزشمند احادیث ائمه:را به نسل های بعد انتقال دهند.
امام با عرضه ی دیدگاه های اسلامی در همه زمینه ها و روشنگری در خصوص انحرافات و پرورش گروهی از دانشمندان برمبنای مذهب اهل بیت:زمینه ی شکل گیری مکتبی را فراهم کردند که توسط امام صادق ع بنیان نهاده شد.


نظر شما



نمایش غیر عمومی