دوشنبه - 2018 فوريه 19 - 4 جمادي الثاني 1439 - 30 بهمن 1396
Delicious facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 232657
تاریخ انتشار : 16 بهمن 1396 12:5
تعداد مشاهدات : 44

مدرسه علمیه زهرای اطهر(س)

نشانه های حماقت (16 و 17)

نشانه های حماقت از دیدگاه امام علی(ع)


*شانزدهیمن نشانه احمق:

«عقلش در چشم اوست»

عن الامام علي علیه السلام:« الجاهِلُ يَنْظُرُ بِعَيْنِهِ وَ ناظِرِهِ»؛ (تصنيف غرر الحكم و درر الكلم، ص: 47) نادان با چشم و مردمک آن نگاه مي‏كند.

تفاوت انسان با حیوان در نوع نگاه به مسائل است. حیوان نگاهش هیچ عمقی ندارد به هر چه نگاه می کند به همان ظاهر آنچه مقابلش هست می نگرد ولی انسان آنچه را می بیند تفسیر می کند و عمق یابی می نماید. تفاوت انسان از دیگر موجودات به عقل اوست. عقلی که نگاه او را به مسائل عمق می بخشد.

خداوند کافرانی را که به مسائل سطحی نگاه می کنند و ایمان به غیب و حقائق پشت پرده مسائل، ندارند را تشبیه به چهارپایان می کند.

انسانی که توجه به علمش نکند و بخاطر منافع نفسانی اش نخواهد مسائل را عمیق ببیند، خداوند قوه این نگاه عمیق را از او می گیرد و بعد او به حوادث پیرامونش درست مثل حیوان می نگرد. نگاه سطحی و تحلیل هایی آبکی و استدلالهایی که فقط ظاهری از استدلال دارد.

*هفدهمین نشانه احمق:

«در كار‏‏ها و نظراتش يا كُندرو است يا تندرو.»

عن الامام علي علیه السلام:« لايُرى الجاهِلُ إلاَّ مُفْرِطاً أوْ مُفَرِّطاً» (النهاية في غريب الحديث و الأثر، ج‏3، ص: 435)؛ {نادان بيرون از از دو حال ديده نمي‏شود: زياده رو، كوتاهي كننده}.

واژه «جهل» در قرآن و حدیث بیشتر به معنای عدم التزام به علم است. کسی که به علمش توجه نمی کند انگاری جاهل است با این فرق که جاهل عذر دارد ولی عالم بی عمل عذری ندارد لذا مورد توبیخ است. مثل عاقلی که از عقلش بهره نمی برد، از او به سفیه یاد می شود و یا بینایی که آنچه می بیند او را دارای درک جدیدی نمی سازد و یا شنونده ای که آنچه می شنود او را تغییر نمی دهد، قرآن و حدیث ایندو را کور و کر می نامد و یا کسی که زبان دارد و می تواند از آن برای اعتراف به حقائقی که بتازگی با آن آشنا شده است استفاده کند ولی او همچنان به سخنان باطل و نامفهوم خود ادامه می دهد، این انگاری لال است. لالی که صداهایی که از دهانش خارج می شود نامفهوم است.  

علم کارش نشان دادن خط میانه است و هرچه علم عمیق تر باش این خط میانه، میانه تر خواهد بود. انسانی که به علمش اهمیت نمی دهد، تحت تأثیر نفسانیاتش همیشه نسبت به خط اعتدال انحراف دارد. او یا زیاده روی می کند و یا کوتاهی می نماید. او یا اسراف می کند و یا بخل می ورزد. او یا می ترسد و یا متهورانه عمل می کند. او یا قهقهه می زند و یا عبوس و گرفته است. او ...

احمق و نادان کسی است که چون قدر علمش را ندانسته است و این نعمت را پاس نداشته است خداوند علمش را تبدیل به جهل نموده است.



نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :