سه شنبه - 2018 ژوئن 19 - 6 شوال 1439 - 29 خرداد 1397
Delicious facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 226860
تاریخ انتشار : 18 آذر 1396 10:29
تعداد مشاهدات : 166

مدرسه علمیه زهرای اطهر(س)

نشانه های حماقت (10 و 11)

نشانه های احمق از دیدگاه امام علی(ع).



*دهمین نشانه احمق:

«بيشتر با رؤيا سركار دارد تا واقعيت

عن الامام علي علیه السلام:« مِنَ الْحُمْقِ الإِتِّكالُ عَلى الْأَمَلِ»؛ (تصنيف غرر الحكم و درر الكلم، ص: 312) از مصاديق حماقت، اعتماد بر آرزو است.

«امل» و آرزو آینده ای است که تصور می شود و تخیل می گردد. وقتی آینده دوری با همه جزئیاتش تصور شود و موجب دلگرمی فرد شود و آن را تحقق یافته بپندارد بدون آن که محدودیتها را در نظر بگیرد، نام این داشتن، دلبستن به آرزوهای دور و دراز و «طول الامل» است و قطعا نشان از شخصیت نارس و مذموم فرد دارد. زیرا آینده دوری که می تواند مشکلات پیش بینی نشده زیادی سبب شود تا آن آینده تحقق نیابد، نباید موجب دلگرمی شده و فرد را از وظائفی که اکنون دارد بازدارد.

این نوع دل بستن به آینده دور، نشان ضعف عقلی فرد است. عقل از گذشته درس می گیرد. انسان بارها این تجربه را کرده است که آینده، خصوصا اگر دور باشد، غالبا آنطور که انسان انتظار دارد اتفاق نمی افتد.

احمق به توانمدیهای اکنون خویش توجه نمی کند و به ترسیم آینده ای که فقط در ذهن اوست، دل خوش می کند و در نتیجه فرصتهای الآن خود را از دست می دهد.

عاقل کسی نیست که عقلش کامل است بلکه بر خلاف احمق کسی است که از همان مقدار عقلی که دارد بهره می برد.

*یازدهمین نشانه احمق:

«نسبت به علوم مختلف و همچنين دانشمندان آن بى‏احترامى ‏مى‏كند.

عن الامام علي علیه السلام:« لايَسْتَخِفُّ بِالْعِلْمِ وَ أَهْلِهِ إِلاَّ أَحْمَقٌ جاهِلٌ»، (تصنيف غرر الحكم و درر الكلم، ص: 41) دانش و دانشمند را خوار نمي‏سازد مگر كسي كه نادان و احمق است.

ارزش علم را عالم می داند. اصلا کسی که به عالم و علم ارزش می نهد هر چند که علم چندانی هم نداشته باشد، ولی همان مقدار علمش در او رسوخ نموده است و از او عالم ساخته است. چه بسیار کسانی که تنها ذهنشان انبانی از علم شده است ولی شخصیتشان اصلا علمی نگشته است و همچنان کالانعام باقی مانده است.

احمق کسی نیست که علمی ندارد بلکه کسی است که متأثر از علم خویش نگشته است و عقلش را با علمش رشد نداده است و علمش از عقلش بیشتر شده است.

علم زمانی عقل انسان را رشد می دهد که از آن تبعیت شود و به این وسیله در قلب فرد رسوخ کند و مصداق «الراسخون فی العلم» گردد.

کمبود عقلی وقتی مورد مذمت است که خود انسان در آن تقصیر داشته باشد و احمق خود سبب کمبود عقلی خود گشته است.



نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :