يکشنبه - 2018 اکتبر 21 - 11 صفر 1440 - 29 مهر 1397
Delicious facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 219461
تاریخ انتشار : 27 شهریور 1396 12:2
تعداد بازدید : 190

مدرسه ی علمیه ی قاسم بن الحسن علیهماالسلام

آرامش در طوفان

هُوَ الَّذی اَنْزَلَ السَّکینَةَ فی قُلوبِ الْمُؤمنین


گزارش فرهنگي

زمان:96/6/27

سخنران: سركار خانم توسلي


موضوع سخنراني : آرامش

خدامحوران و مؤمنان آرامش کم نظیری دارند. بسیاری از آموزه های دینی به گونه ای با استوارسازی آرامش در درون انسان ارتباط دارد و از منظر دانش وران مسلمان، آرامش پدیده ای است الهی که بر دل های مؤمنان فرود می آید.

خداوند در قرآن مجید می فرماید:

هُوَ الَّذی اَنْزَلَ السَّکینَةَ فی قُلوبِ الْمُؤمنین.فتح: 28

او کسی است که بر دل مؤمنان آرامش را فرو فرستاد
.

در مقابل، هر گونه نگرانی، توطئه شیطان است و بر دل های آلوده به گناه چنگ می اندازد و زمینه فسق و کفر آنان را فراهم می آورد. متأسفانه امروز با آنکه بشر در سایه دانش و صنعت توانسته بر بسیاری از مشکلات زندگی خود چیره آید، به همراه آن، بیماری های روحی و ناراحتی های روانی به ویژه استرس و نگرانی چنان گسترش یافته است که آن را بزرگ ترین بیماری قرن نامیده اند تا آن جا که تروتسکی گفته است: «آن که به دنبال آرامش بوده است، نباید در قرن بیستم به دنیا می آمد.» در حال حاضر، در دنیا دلهره و نگرانی چونان طاعون به جان بشر افتاده و بسیاری از بیماری های جسمی و روانی دیگر را سبب شده است. بر این اساس، دست رسی به ساحل اطمینان و آرامش، به آرزویی دست نیافتنی تبدیل شده است. انصاف این است که شاهراه دین و ارتباط با خدا و انسان های معنوی و الهی آدمی را به آرامش واقعی و پایدار می رساند؛ آرامشی که نه تنها در آن اثری از نگرانی و ناامیدی نیست، بسیاری از مشکلات بزرگ را نیز برای آدمی برطرف می کند. ناگفته نماند که مکتب های روان درمانی، همگی هدف اصلی خود را رها ساختن انسان از نگرانی و پدیدآوردن احساس امنیت می دانند. از میان کوشش های فراوانی که در این زمینه صورت گرفته، رویکرد جدید گروهی از روان شناسان به تأثیر دین و ایمان در سلامت روان، قابل توجه است:

از دیدگاه آنان ایمان به پروردگار فضای بی کرانی از آرامش معنوی بر روی انسان می گشاید که در برابر فشارهای درونی و بیرونی او را مقاوم می سازد. روان شناسان بزرگی همچون ویلیام جیمز، کارل یونگ و هنری لینک به تأثیر شگرف ایمان در ایجاد آرامش روانی، اعتماد به نفس و قدرت روحی انسان با صراحت اشاره کرده اند.

 

نان که از سر اخلاص و تسلیم در برابر فرمان های الهی احسان و نیکوکاری می کنند، جایی برای نگرانی، اندوه و غم برایشان باقی نمی ماند، چه، پاداش هایشان را خود خداوند خواهد داد:

بَلی مَنْ اَسْلَم وَجْهَهُ لِلّهِ وَ هُوَ مُحْسِنٌ فَلَهُ اَجْرُه عِنْدَ رَبِّه لاخَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لاهُمْ یَحْزَنُونَ. (بقره:112)

آن که روی خود را تسلیم خدا کند و نیکوکار باشد، پاداش او نزد پروردگارش ثابت است، نه ترسی بر آنان است و نه غمگین می شوند.

خداوند توجه و آرامش خود را بر چنین دل هایی نازل می کند و ازاین رو، دیگر دلیلی برای پریشانی آنها نیست. علامه طباطبایی در این باره می نویسد:

انسان بر اساس غریزه فطری خویش کارهای خود را از روی خرد و اندیشه انجام می دهد، یعنی یک سلسله مقدمه چینی های عقلی که مشتمل بر مصالح زندگی و مؤثر در سعادت واقعی و سازگار با غرض درست اجتماعی است، ترتیب می دهد و از آنها نتیجه می گیرد که چه کاری را بکند و چه کاری را نکند.

همچنین در صورتی که روی جهت فطرت حرکت کند و جز آنچه برای سعادت حقیقی اش سودمند است، در نظر نگیرد، این کار فکری با آرامش خاطر و بدون هیچ گونه سستی و نگرانی انجام می گیرد. در مقابل، اگر به زندگی مادی بهای بسیار دهد و از هوا و هوس پیروی کنند، امر بر او مشتبه می شود و نیروی گمان و خیال با فریبندگی و آرایشگری ویژه، در اندیشه هایش مداخله می کند. در نتیجه، او را از راه راست منحرف می سازد و در تصمیم خود، سست و در اقدام به کارهای سخت و سنگین، ناتوان و نگران می کند. شخص با ایمان، بر تکیه گاهی استوار و پایه ای ویران نشدنی، تکیه می زند و امور خود را بر آموزه های حق و باورهای دور از شک و شبهه بنا می نهد و در کارها بنا بر فرمان الهی اقدام می کند. او چیزی را متعلق به خود نمی داند تا ترس فوت شدنش را داشته یا از نداشتن آن اندوهناک باشد یا برای تشخیص خیر و شر دچار اضطراب و دودلی شود.


 


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :