چهارشنبه - 2018 اکتبر 17 - 7 صفر 1440 - 25 مهر 1397
Delicious facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 212355
تاریخ انتشار : 2 تیر 1396 12:22
تعداد بازدید : 180

مدرسه علمیه حضرت ولی عصر(عج)

ملاک مسئولیت در حکومت علی(علیه السلام)

ضرت علی(ع) در دوران حکومت خودش برای تعیین و تفویض و محول کردن مسئولیت های اجتماعی و سپردن کار مردم به افراد، بیش از آنکه به ظاهر آنها توجه کند و اینکه مثلا فلان فرد حافظ و قاری قرآن، یا حتی مداح و دوستدار آن حضرت است و خودش را خیلی شیفته و مرید مولا می داند و با همت صد یا هزار آیه یا دهها سوره قرآن را حفظ کرده است، بیشتر به این توجه داشت که چه کسی کتاب و سوره قرآن را فهم و درک کرده و تشخیص درستی داده است و به موقع و جای خودش به آن عمل می کند و به نفع مردم و اسلام به کار می گیرد...



به طور طبیعی مشخص است که حضرت علی مثلا قاری و حافظ قرآن را تحسین می کرد و مورد تایید ایشان بود اما این موضوعات که مانند ملاک های ظاهری دیگر، فقط جنبه ظاهری داشت، چیزی نبود که حجت را برای علی بن ابی طالب تمام کند تا پست های حکومتی و مردمی را به این گونه افراد بدهد. علاوه بر این، امیرالمومنین(ع) به دنبال این بودند تا به کسانی پست بدهند که به درد مردم بخورند و در واقع عمل کننده به آن کتاب مقدس باشند نه فقط حافظ کلماتش باشند. اگر کسی حافظ است باید عامل به قرآن هم باشد. (مانند مالک اشتر یا عمار یاسر یا عبدالله بن عباس و… که در عین شناخت اسلام و قرآن به مرد عمل و کار و جهاد معروف بوده و هستند.)

ضربه مدعیان ساده اندیش و کژفهم
البته از این رهگذر مشکلاتی نیز به حضرت علی(ع) تحمیل شد. برخی از این قاریان، حافظان و قُرّا، از علی بن ابن طالب توقع حکومت داشتند اما حضرت علی(ع) براساس آن آگاهی، حکومت را به آنان نمی داد. امیرالمومنین در دوران حکومت خود، بیشترین ضربه را از ناحیه همین تیپ آدم ها خورد. آدم هایی که مدعی شناخت اسلام و قرآن و حتی دوستدار آن حضرت بودند اما وقتی در سناریویی که جریان فتنه گر بعد از رحلت پیامبر به اجرا گذاشت، آن جریانی که فتنه گری را در دنیای اسلام آغاز کرد و آن ضربات را بر پیکر اسلام و مسلمانان و مسیر تاریخ اسلام وارد نمود و آن سناریو را ایفا کرد، قرار شد جریانات و افرادی در آن نقش آفرینی کنند. ما می بینیم که بیش از هر کسی و آماده تر و مستعدتر از هر کسی همان آدم هایی بودند که ظاهرالصلاح اما ساده اندیش و کژفهم بودند! برای مثال در جنگ جمل مشاهده می کنیم که عده ای از چهره های نامدار و سرشناس تاریخ اسلام وارد بازی ای شدند که آن جریان فتنه گر، قدرت طلب و تازه مسلمان شده که خودش را وارث نهضت پیغمبر و وارث انقلاب محمدی(ص) می دانست، به راه انداخته بود و معاویه را می توان نماد و راس آن جریان دانست.


در جنگ صفین کسانی را می بینیم که به طور ذاتی و ماهیتی و عقیدتی خود را جدا و حتی دشمن معاویه می دانند، دنبال قدرت و دنیا نیستند و فقط ظاهرا به رضای خدا و آخرت می اندیشند، اما به نفع معاویه! وارد بازی می شوند کسانی که به جهل مرکب گرفتار هستند. یعنی نمی دانند که نمی دانند! صرفا چون قرآن را حفظ هستند، چند آیه را بجا و نابجا بکار می گیرند و چون در میان مردم یک چهره ظاهرالصلاح دارند نمی خواهند بپذیرند که در تشخیص مسائل و معرفت سیاسی ضعف ها و اشکالات اساسی به آنان وارد است و می توانند به خاطر این غروری که گرفتارش شده اند، به راحتی بازیچه دست فتنه گران و منافقان شوند. به همین خاطر می بینیم که خیلی وقت ها در طول تاریخ اسلام همین ها پازل بازی دشمن را کامل می کنند و در اینجا و در مقطعی دیگر با راه انداختن جنگ نهروان علیه علی(ع) معاویه و گروه ستمگر را از نابودی قطعی نجات و آنها را در مبارزه با اسلام و تجسم عینی آن یعنی علی(ع) در نهایت به هدفشان می رسانند. یعنی در جنگ صفین که همه تواریخ نوشته اند و می دانیم سپاه حضرت علی پیروز بود و چند قدمی به فرو ریختن و فروپاشی خیمه گاه حکومت معاویه به دست مالک اشتر نمانده بود، وقتی قرآن ها بر سر نیزه می رود همین حافظان قرآن اما قرآن نشناس! صدایشان درمی آید که مگر نمی بینید قرآن ها بر سر نیزه است و این قوم، ما را به داوری قرآن فرا می خواند و باید جنگ را تمام کنیم؟! جنگ تمام است. پس از آن، همان طور که همه می دانیم اتفاقات تلخی رخ می دهدکه طی آن حضرت علی(ع) ناچار می شود برای حفظ جان، مالک را بازگرداند و معاویه را که مرده بود این گروه به ظاهر حافظ و قاری قرآن و اسلام شناس! زنده می کنند نه تنها معاویه بلکه آن گروه فاسد ضداسلام را نیز زنده می کنند.


نفی افراد ظاهرالصلاح و قدرت طلب
گروهی با این مشخصات و شکل و شمایل بودند که حضرت علی به آنها فرصت حکومت و قدرت نمی داد زیرا آنها را می شناخت و می دانست تنها یک ملاک ظاهری است و ملاک خطرناکی است. همین ملاک است که می بینیم در جنگ صفین آن ضربه مهلک را به حکومت و خط سیر اسلام وارد می کند و جریان ضداسلام را اینها به هدف می رسانند چرا؟ جنگ صفین، نیمه تمام می ماند و کار به ماجرای حکمیت کشیده می شود و دیگر با علی(ع) به کوفه بازنمی گردند بلکه می روند و جریان خوارج را تشکیل می دهند. چند ماه بعد امام علی(ع) می خواهد کار نیمه تمام صفین را تمام کند اما باز همین ها با ماجرایی که در نهروان به راه می اندازند و جنگ نهروان را به پا می کنند، مانع از انجام آن می شوند. هر چقدر حضرت علی با این گروه صحبت می کند، فایده ای ندارد این گروه هم مانند طلحه و زبیر وارد بازی جریان فتنه و رأس فتنه که معاویه است، می شوند اما اینها تا زدن ضربه نهایی دست بردار نیستند! یعنی حمایت و خوش رقصی شان تا جایی که به تار و مار و نفله شدن خودشان در نهروان می انجامد، ادامه پیدا می کند و باعث شادی و پایکوبی معاویه می شود زیرا معاویه منتظر بود سپاه حضرت علی(ع) عنقریب به شام حمله کند و کار نیمه تمام صفین را تمام کنند اما خبر می رسد که امیرالمومنین درگیر خوارج شده است.


فتنه منافقانه اشعث بن قیس
بعد از اینکه حضرت بر خوارج غلبه می کند گروهی دیگر که این بار منافقانی بودند مانند اشعث بن قیس سنگ اندازی می کنند و مانع حرکت علی(ع) به سوی شام می شوند. بهانه شان هم این است که ما دیگر خسته شده ایم و چقدر باید بجنگیم. ما می خواستیم با تو به شام بیاییم اما اکنون جنگ خوارج پیش آمده و دیگر خسته شده ایم. اینجاست که وقتی معاویه متوجه می شود امام علی(ع) قصد حمله به شام را ندارد، به جشن و پایکوبی می پردازد و جلسه مشورتی برگزار می کند، یعنی حالا که به لطف فتنه خوارج از حالت منفعل بودن خارج شده ایم -ولو موقت- چه بکنیم؟

اینجاست که تصمیم می گیرند نقش مهاجم را بازی کنند و علی(ع) را تحت فشار قرار دهند، آنها به مصر حمله می کنند و از اینجا به بعد است که معاویه ابتکار عمل را در حمله به قلمرو اسلامی و حکومت حضرت علی(ع) به دست می گیرد و می بینیم که مصر را در یک حمله برق آسا از حکومت مرکزی جدا می کند و «محمدبن ابی بکر» را به شهادت می رساند. بعد از آن هم حملاتی به نواحی مرزی، اطراف کوفه و مرکز حکومت می کند و علی(ع) هم هر چند قاطعانه به مقابله با آنها برمی خیزد اما نهایتا می بینیم که امیرالمومنین، دیگر هیچ گاه نمی تواند آن سپاه منسجم و هماهنگ را جمع آوری کند و در یکی از همین روزها که اتفاقا گروهی برای اعزام به شام و جنگ با معاویه در اردوگاه نخیله جمع شده اند، شهادت ایشان باز به دست یکی از این جاهلان متمسک و مقدس نماها (خوارج) رقم می خورد.
امروز مثل روزگار علی(ع) علاوه بر اینکه طلحه و زبیر را داریم، خطر دین شناسان دین نشناس و قرآن شناسان بی معرفت و اسلام شناسان بی بصیرت و پرمدعا را هم داریم که تمام اینها در پازل فتنه گران اصلی بازی می کنند و باید در این ماجرا، «الاهم فالاهم» کرد و مراقب خطر کسانی که به جهل مرکب گرفتار هستند و با اعمالشان به راحتی اصول و مبانی اسلام ناب را زیر سوال می برند باشیم.

سیدمحمدسعید مدنی.معارفی از کیهان





نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :