دوشنبه - 2017 دسامبر 11 - 23 ربيع الاول 1439 - 20 آذر 1396
Delicious facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 196092
تاریخ انتشار : 23 تیر 1386 14:56
تعداد مشاهدات : 69

تحقیق پایانی-مدرسه علمیه حضرت فاطمه(س)

دنياشناسي از ديدگاه آيات و روايات

تحقیق پایانی سرکارخانم سمیه قریب گرگانی با عنوان«دنياشناسي از ديدگاه آيات و روايات»

بانک جامع تحقیقات پایانی (پایان نامه سطح دو (کارشناسی)) طلاب حوزه علمیه خواهران استان تهران

مدرسه علمیه ......حضرت فاطمه(س)...............................................................

عنوان اثر

سال دفاع

نام و نام خانوادگی طلبه

نام و نام خانوادگی استاد راهنما

نام و نام خانوادگی استاد داور

واژگان کلیدی

دنياشناسي

از ديدگاه آيات و روايات

 

1386

 

سميه قريب

 

 

اکرم السادات موسوی

 

 

 

طوبی شاکری

 

دنیا،دنیاطلبی،آخرت،دنیاگرایی

چکــیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــده

 

دنيا را از آن جهت كه نسبت به آخرت نزديك تر است، و يا از آن جهت كه نسبت به آخرت پست تر است، دنيا ناميدند.

ماهيت دنيا عبارت است از زندگي انساني از هنگام ولادت تا ساعت مرگ و آثار و لوازم و اعتبارات و هرچه راجع به آن است.

دنيا بر دو قسم است: دنياي ممدوح، دنياي مذموم

دنياي ممدوح آن است كه انسان دنيا را نه براي دنيا، بلكه براي رسيدن به سعادت اخروي دوست داشته باشد و به دنيا به عنوان يك وسيله براي رسيدن به رضايت پروردگار بنگرد.

اما دنياي مذموم آن است كه انسان دنيا را براي دنيا دوست داشته باشد و رسيدن به دنيا، هدف اصلي انسان قرار بگيرد. پس شخص دنياگرا، كسي است كه به دنيا به چشم هدف نه وسيله بنگرد و تمام هم و توجه انسان به دنيا باشد.

ملاك و معيار در دنياگرايي، قصد و نيت انسان است. هرچه كه انسان را از خداوند دور نمايد دنياست اگر چه علم، نماز، روزه و ... باشد و هرچه موجب نزديكي به خدا شود آخرت است اگر چه مال، همسر و فرزند و ... باشد.

عواملي وجود دارد كه انسان را به سمت دنياطلبي سوق مي دهد از جمله اين عوامل مي توان جاذبه هاي طبيعي لذايذ دنيا، عدم رشد شناختي و اخلاقي انسان ها و عوامل اجتماعي و وسوسه هاي شيطان را نام برد.

دنياپرستي پيامدهاي زيادي را به دنبال دارد كه از جمله ي آن: اضطراب، اعراض از ياد حق، دشمني با آخرت، ترس از مرگ و تضعيف عزم و اراده، غفلت، عذاب اخروي، فرجام ناگوار و ... را مي توان نام برد.

براي رسيدن به ما عندالله چاره اي جز ترك دنيا و بي رغبتي به آن نيست كه در شرع ما از اين ترك همراه با بي رغبتي، به عنوان «زهد» ياد مي كند.

زهد براي آدمي تمرين است آن هم تمرين روح، روح با زهد ورزش مي يابد و تمام تعلقات اضافي را مي ريزد و سبكبال مي شود و در ميدان فضايل سبكبال به پرواز در مي آيد.

ماهيت دنيا چيست؟ دنياگرا به چه كسي اطلاق مي شود؟ راه مقابله با دنياطلبي چيست؟


 


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :