دوشنبه - 2017 سپتامبر 25 - 5 محرم 1439 - 3 مهر 1396
Delicious facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 181757
تاریخ انتشار : 18 اردیبهشت 1395 17:10
تعداد مشاهدات : 196

مدرسه کریمه اهل بیت علیهم السلام

شعبان ؛ ماه رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم

ماه شعبان ، شعاع وجودی نبی اکرم صلی الله علیه و آله و سلم است.چون این ماه در پوشش نبی اکرم صلی الله علیه و آله و سلم است ماه رضوان الهی است... با فرستادن صلوات به شئون حضرت اقرار می کنیم. خشوع و سجده می کنیم و درها باز می شود. پس با صلوات شعبانیه باب شفاعت باز می شود و به مقام رضوان می رسیم.

در صلوات شعبانیه که منقول از امام سجاد (علیه السلام ) است می گوییم : خدایا ماه شعبان ؛ماه پیامبر توست که سرور انبیاء است. تو این ماه را در پوشش و رحمت خودت قرار دادی ...

ماه شعبان ، شعاع وجودی نبی اکرم صلی الله علیه و آله و سلم  است. یک جلوه از والشمس والضحها ،باطنش وجود ماه شعبان است. پرتویی از وجود پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم  است که این ماه را غرق در رحمت خدا کرده است. و اگر رضوان الهی در این ماه وجود دارد به خاطر وجود نبی اکرم صلی الله علیه و آله و سلم  است. با شفاعت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم  در ماه شعبان و رمضان درهای بهشت باز می شود. حضرت شب زنده داری و روزه داری می کرده است و اگر ما این سنت را ادامه بدهیم، آماده می شویم. امیرالمومنین علیه السلام فرمودند: منادی حضرت در مدینه ندا داد که این ماه ،ماه من است ،در روزه داری در این ماه، به من کمک کنید .از آن به بعد یک روزه از این ماه از من قضا نشد. این کمک ،کمک به شفاعت است. یعنی پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم  می خواهد دست ما را بگیرد تا آماده بشویم، آنگاه انسان به شفاعت حضرت می رسد. شفاعت حضرت باعث می شود که در ماه شعبان به روی ما باز بشود و وارد ماه رضوان بشویم.

در صلوات شعبانیه می گوییم :خدایا او را شفیع ما قرار بده. شفیعی که شفاعتش مورد قبول است. طریق توحید و قرب تا مقام رضوان که بالاترین درجه ی قرب انسان است . این رضوان برای پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم  است، پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم  و اهل بیتش حبیب خدا هستند. بقیه ی به اندازه ای که ورود به محیط شفاعت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم  پیدا می کنند می شوند محبوب. پس قرار است که در این ماه به رضوان برسیم. رضوان نبی اکرم صلی الله علیه و آله و سلم است. پس چون این ماه در پوشش نبی اکرمصلی الله علیه و آله و سلم است ماه رضوان است. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم  با عبادت شان راه ورود ما را به ماه شعبان باز می کنند. وقتی این ماه به روی ما باز شد، او شفیع ما می شود. ما باید با شفاعت وارد بشویم .عمل فرع است و شفاعت اصل است. ما باعمل نمی توانیم وارد بشویم. ابلیس دو رکعت نماز خوانده که چهار هزار ساله طول کشیده است .امام علی علیه السلام در خطبه ی قاسعه می فرماید : شیطان شش هزار سال ( نمی دانیم شش هزار سال دنیایی است یا آخرتی )عبادت کرده است. اگر بنا بود که ابلیس به ریاضت برسد می رسید. پس ما محتاج به شفاعت هستیم در دنیا و آخرت .

امام باقرعلیه السلام غلامی داشتند که با ایشان زندگی می کرد و به معرفت رسیده بود. او به امام گفت: چرا شما این قدر مردم را مغرور می کنید و می گویید که پیامبراکرم صلی الله علیه و آله و سلم  شما را شفاعت می کند؟ امام فرمود: اگر گردنه های قیامت را می دیدی، می فهمیدی که همه محتاج شفاعت پیامبراکرم صلی الله علیه و آله و سلم  هستند حتی انبیاء.

در روایتی در ذیل سوره اسراء داریم که آنقدر گرمای قیامت زیاد است که عرق ها به دهان می رسد، و فشار اهل محشر را فرا می گیرد. مردم نزد حضرت آدم، حضرت عیسی و حضرت موسی و حضرت نوح می آیند و آنها مردم را به پیامبراکرم صلی الله علیه و آله و سلم  ارجاع می دهند. همه مقابل باب الرحمان می آیند(مقام رحمانیت خدا) و به سجده می افتند .با عبادت پیامبراکرم صلی الله علیه و آله و سلم ، درهای رحمت الهی باز می شود.

امتی که می خواهند با پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم  به بهشت برود موانعی دارند و این موانع با فتح الفتوح حضرت باز می شود. حضرت سجده می کنند و برای حضرت فتح می شود. این فتح، بار تمام محشر را می بندد .پس بار ما با شفاعت بسته می شود. رزق ما در این ماه این است که شفاعت حضرت را بخواهیم . حضرت می فرماید: خدایا این پیامبر را طریق واسعه ی ما به سوی خودت قرار بده.

تلقی ما به حضرت نبی اکرم صلی الله علیه و آله و سلم سه جوراست .یک تلقی این است که وقت ما می گوییم :حضرت و یک کتابچه به ما می دهند و می گویند که این طور عمل کنید. تلقی دیگر این است که پیامبر همراه ما هستند یعنی هم آدرس می دهند و در همه جای توحید رد پای نبی اکرم صلی الله علیه و آله و سلم را می بینیم. تلقی دیگر این است که ما حضرت را راه می بینیم یعنی حضرت را طریق الهی می بینیم. مقامات سیر ما مقامات وجودی ایشان است. همچنین مقامات سیر ما مقامات قرآن است که با جان نبی اکرم صلی الله علیه و آله و سلم عجین است. پس وجود حضرت راه است. همه ی مراتب قرب و وادی نورهمان وادی پیامبراکرم صلی الله علیه و آله و سلم  است .اگر کسی وارد بیت نبیاکرم صلی الله علیه و آله و سلم  شد وارد وادی توحید شده است. در اینجا به انسان اجازه می دهند که رفعت پیدا کند و بالا برود. همه ی کسانی که اینجا هستند اهل ظهورند، اگر کسی بالا رفت و دری از درهای حضرت به روی او گشوده شد منزلت دیگری از نورانیت و هدایت به قلبش می تابد. و موحد دیگری می شود که دیگر توحید مرحله ی قبلی خودش را نمی پسندد. یعنی عبادت قبلی خودش را نمی پسندد و استغفار می کند. این سیر دائم اتفاق می افتد تا به سرچشمه نور برسد که حقیقت نبی اکرم است. آن زمان خداشناسی حقیقی حاصل می شود. حضرت امیرمی فرماید: اگر کسی مرا در مقام کنه نورانیتم بشناسد به معرفت الله رسیده است. پیامبر به حضرت علی(ع) فرمود :من و تو یک نور بودیم که در صُلب ابو مطلب ازهم جدا شدیم .

رسیدن به حقیقت پیامبراکرم صلی الله علیه و آله و سلم از عهده ی همه انسانها بر می آید ولی درجاتی دارد. پیامبراکرم صلی الله علیه و آله و سلم  فرمود: درک حقیقت ولایت ما دشوار است جز برای انبیاء مرسل، ملائک مقرب و عباد ممتحن (مثل سلمان). این یک راه است. در مسابقه ی بین خورشید و مورچه هر دو راه می روند و جلوی خورشید را نمی گیرند. ما فکر می کنیم که عدالت این است که جلوی خورشید را بگیرند تا ما مورچه ها به خورشید برسیم. خورشید می رود شما هم بروید، سلمان هم می رود، این وادی انتها ندارد.

پس بار ما این طور بسته می شود که به ساحت پیامبراکرم صلی الله علیه و آله و سلم  ورود پیدا کنیم و وقتی ورود کردیم ،خود حضرت طریق الی الله است. یک وقت انسان با سلمان یا فلان استاد می رود. یعنی انسان با یک فقیه می رود که این می شود طریق او به سوی خدا. همه ی راه ها به نبی  اکرم صلی الله علیه و آله و سلم ختم می شود، یک شعبه ی آن حضرت ابراهیم خیلی است حتی هر کدام از ائمه یک شعبه هستند. قرآن می فرماید: تو منذر عظیم هستی و ائمه هادی هستند. پس پیامبراکرم صلی الله علیه و آله و سلم  باید شفیع و طریق ما بشود و هر چقدر شما بالا می روید حضرت یک نقاب از درجات وجودی خودش برمی دارد و یک حجاب نور کنار می رود و مرتبه ی معرفت و توحید دیگری برای انسان حاصل می شود. 

در مناجات شعبانیه داریم :خدایا پیامبر را راه من قرار بده و مرا متبع او قرار بده .اگر انسان تابع نشد به جایی نمی رسد. در قرآن داریم اگر کسی مطیع پیامبر شد، همسفران انبیاء ،شهدا، صالحین و صدیقین می شود. پس اگر می خواهیم همسفران این چهار گروه بشویم باید مطیع پیامبراکرم صلی الله علیه و آله و سلم  باشیم. در شأن نزول این آیه داریم که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم یک آزاده ای داشتند که با پیامبراکرم صلی الله علیه و آله و سلم  مأنوس بود .پیامبراکرم صلی الله علیه و آله و سلم  دیدند که او خیلی لاغر شده است ،علت بیماری را پرسیدند و او گفت که هیچ بیماری ندارم. من وقتی پیش شما هستم خوبم ولی وقتی از شما دور می شوم لحظه شماری می کنم که شما را ببینم. یک خوفی در من پیدا شده است که قیامت چه می شود زیرا مقامات شما کجا و مقامات من کجا .من در قیامت چطور به شما دست پیدا کنم. بعد این آیه نازل شد که اگر تبع رسول شدید با کسانی می شوید که خدا به آنها نعمت داده است(منظور چهار گروه انبیاء، شهدا،صالحین وصدیقین است) این نعمت، نعمت همان حضور و ولایت نبی اکرم است.

سعید بن عبدالله در روز عاشورا بعد از نماز در مقابل امام حسین علیه السلام به زمین افتاد و گفت که من شما را پذیرفتم و امام فرمود :تو در بهشت پیش من هستی .پس اگر ما متبع شدیم پیامبراکرم صلی الله علیه و آله و سلم  می شود شفیع ، صراط و در قیامت چنین انسانی وقتی خدا را ملاقات می کند به مقام رضوان می رسد. یعنی خدا از بنده راضی است و بنده رضایت خدا را می چشد. نعمت های بهشتی همه رحمت های خداست ولی این بی واسطه چشیدن محبت خداست. کسی که شیرمادر می خورد رحمت خدا را می خورد . رحمت مادر از لشکریان خداست .طفلی که محبت مادر را می چشد محبت خدا را می چشد .اینکه انسان رضایت خدا را بدون حجاب بچشد یا با واسطه ی پیامبراکرم صلی الله علیه و آله و سلم  ،این مقام رضوان است. در ادامه مناجات داریم: رحمت و رضوان ماه شعبان را بر من واجب کردی .اگر کسی به شفاعت شعبانیه پیامبر برسد خداوند مقام رضوان را بر او واجب می کند. 

آغاز این تبیعت از نبی اکرم، فرستادن صلوات است یعنی اقرار به مقامات. کسی که در برابر مقامات نبی اکرم اقرار و تواضع می کند، درهای مقامات و شفاعت به رویش باز می شود. صلوات به هر شأنی، باب همان شأن را باز می کند. حضرت اسم اعظم الهی است و تمام کمالات در ایشان مندرج است. کسی که در شفاعت به رویش باز می شود و به تبع از رسول اکرم ،خودش می شود باب شفاعت. در روز قیامت وقتی پیامبر مومنی را شفاعت می کند، آن مومن به اندازه ی دو قبیله ی بزرگ عرب ،حق شفاعت دارد .

در زیارت عاشورا داریم که ما را به مقام محمود پیامبراکرم صلی الله علیه و آله و سلم  برسان. ما نمی توانیم به این مقام محمود برسیم پس منظور این است که ما به مقام شفاعت برسیم تا خودمان هم واسطه ی شفاعت بشویم. یعنی لطف پیامبراکرم صلی الله علیه و آله و سلم  از طریق ما به دیگران برسد. پس این رزق ما در ماه شعبان است که با صلوات شروع می شود.

در ادامه ی صلوات شعبانیه می خوانیم : الکهف الحصین .شیاطین و طاغوت ما را تهدید می کنند، می خواهند ما را به راه خودشان ببرند و ما را از بهشت محروم کنند. شیطان قسم خورده است که سر راه مستقیم می ایستد و از چهار جانب آنها را محاصره می کند. راه مستقیم یعنی راه نبی اکرم واهل بیت. پس شیطان می خواهد این راه را بر ما ببندد. شیطان و طاغوت می خواهند ما را زمین گیر کنند.

در زمان اصحاب کهف، مردم را به بت پرستی مجبور می کردند. اصحاب کهف موحد بودند. خدا می فرماید بعد از اینکه موحد شدید از آنها دور شوید و به غار بروید. ظاهرش این است که غاری وسیعی بود که آنها در آنجا ایمن بودند. کهفی که انسان را پناه می دهد، بت پرستان و شیطان نمی توانند به ما آسیب برسانند و ایمان ما را بگیرند، کهف نبی اکرم و اهل بیت است. زیدبن علقم می گوید که در کوفه در خانه نشسته بودم که دیدم صدای قرآن می آید که می فرماید: تلقی شما این است که اصحاب کهف از آیات عجیب الهی بودند؟( یعنی در واقع عجیب نبودند) دیدم که سر سید الشهدا بالای نی این آیه را می خواند. یعنی اصحاب من اصحاب کهف هستند، سرهایشان بالای نیزه رفته است ولی به ایمان شان ضربه ای وارد نشده است. ابن اباالحدید می گوید :در هفتاد هزار منبر خطبه های نماز جمعه امیرالمومنین را لعن می کردند. و اگر خطیبی لعن را فراموش می کرد نمازش را قضا می کرد. در آن زمان افرادی که دور امام حسین(ع) جمع شدند اصحاب کهف بودند. اُسرا بر روی شترهای برهنه سوار بودند و رنگ پوست شان در آفتاب تغییر کرده بود ولی به ایمان شان لطمه ای وارد نشد، آنها کهف الحصین بودند. فرمانده یزید گزارش جنگ را می دید و می گفت که هر چه این اسرا را زدیم آخ نگفتند. سر مطهر همراه آنها می آمد و هر کجا که متزلزل می شدند آنها را از بالا نیزه نگاه می کرد. آنها کهف الحصین بودند. همه می خواستند که ایمان آنها را ببرند. شیطان در روز عاشورا تمام قوایش را آورد تا یک ترک اولی از اصحاب سید الشهدا بکند ولی سید الشهدا نگذاشت. امام این کاروان را با سرش همراهی می کرد، این می شود کهف الحصین.

ما باید در برابر مقام کهف حصین آنها اقرار کنیم تا آنها کهف حصین ما هم بشوند. وقتی ما کهف الحصین بودن آنها را پذیرفتیم، وارد این مقام می شویم. 

مومن آل فرعون که به خدا پناه برد، خداوند سیئات مکر آنها را از او دور کرد. آل فرعون را قطعه قطعه کردند ولی از ایمان او کم نشد. و مکری به او نرسید. جسمش را از او گرفتند ولی نتوانستند خدایش را از او بگیرند. نبی اکرم و اهل بیت غیاث مضطر مستکین هستند. هرکس که اضطرارهای خودش را نفهمد،غنا  در او طغیان ایجاد می کند البته غنا نیست ولی فرد توهم غنا دارد و طغیان می کند. اگر انسان اضطررهای خودش را دید و مستکین( فقیر زمینگیرشد یعنی با عقل و استاد رفت ولی به راه نرسید) شد، راه برایش باز می شود. اگر انسان مغرور باشد راه برایش باز نمی شود و نمی تواند در راه خدا برود. اضطرارهای انسان در مناجات مسجد کوفه امیرالمومنین آمده است. اگر انسان اضطرارهای خودش را فهیمد و در سلوک زمینگیر شد و دید خدا بزرگتر از آن است و عقل عاجز است که کنه خدا را ببیند، آنگاه غیاث اتفاق می افتد. پس وقتی انسان به اضطرار می رسد که به طرف خدا می رود.  وقتی انسان در این راه زمینگیر شد خدا دستش را می گیرد. وقتی ما از خودمان و شیطان فرار کردیم خدا غیاث برای ما گذاشته است که همان امام است. می گویند: حج فرار از بت ها به سوی خداست. اگر انسان از بت ها و ابلیس فرار کرد در دامن امام است .

ملجا الهاربین ؛ ناپاکی ها ما را تهدید می کند، امام عصمة المعتصمین است. شیطان نجس است و می خواهد ما را نجس کند و وقتی ما به امام می رسیم ،پاک می شویم. اگر ما به امام چنگ بزنیم مطهر می شویم. وقتی شیطان، بادش را به سمت مومن می فرستد آنها را مست می کند ولی آنها متذکر می شوند زیرا جزو متقین هستند.ولی وقتی ربا خواران را مست می کند آنها مست می شوند. و به سمت شیطان می روند ..

پس با فرستادن صلوات به شئون حضرت اقرار می کنیم. خشوع و سجده می کنیم و درها باز می شود. پس با صلوات شعبانیه باب شفاعت باز می شود و به مقام رضوان می رسیم.

خدا پناهگاه برای ما گذاشته است. هر گاه احساس خطر کنیم امام حاضر است. اگر کهف آمد همه ی خطرات دفن می شود. 

اگر ما متوجه شدیم که مضطر و بیچاره هستیم ،غوث آمده است. اگر ما از نفس خودمان هجرت کردیم خداوند ما را به پناهگاه می رساند. اگر ما آلودگی ها را احساس کردیم باید به دریای امام بپیوندیم تا مطهر بشویم. اگر انسان دید که در مقابل شیطان مثل پر کاه است باید دنبال یک تکیه گاه بگردد ،امام معتصم بالله است و هیچی او را تکان نمی دهد .امام علی علیه السلام فرمود: اگر همه با من باشند چیزی به من اضافه نمی شود و اگر همه از پیش من بروند چیزی از من کم نمی شود. متعصمِ بالله ، عزیز است. اگر بخواهیم شیطان ما را تکان ندهد باید معتصم بالامام بشویم. در این صورت ما هم به طهارت و هم به عزت می رسیم و هم شیطان ما را نجس نمی کند. اگر کسی به این صلوات اقرار کرد مقامات شیعه و مومنین را پیدا می کند و به طهارت قلب می رسد. 

اگر می خواهیم تمام فضایل ماه شعبان را بدست بیاوریم باید به خدا توکل کنیم و اینکار شدنی است.

برگرفته از سخنان حکیمانه حجت الاسلام والمسلمین میر باقری در برنامه سمت خدا   http://samtekhoda.tv3.ir/

 

 

 

 


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :